Η παρακολούθηση του διαδικτύου. Ποιά είναι τα όρια ;

 

Σχόλιο της συντακτικής επιτροπής

 

Πόση παρακολούθηση αντέχει μια ελεύθερη κοινωνία ;

Μπορεί στο όνομα του ελέγχου τρομοκρατικών επιθέσεων να γίνεται παρακολούθηση των mails, των συζητήσεων στο Skype? 

Είναι επιτρεπτό η Γερμανία να επιτρέπει σε άλλη χώρα να παρακολουθεί τους πολίτες της ;

Αυτα είναι μερικά από τα κύρια ερωτήματα, μετά την αποκάλυψη του πρώην στελέχους των αμερικάνικων μυστικών υπηρεσιών Edward Snowden για το πρόγραμμα παρακολούθησης ,,Prisma,,.

 

Από τις αποκαλύψεις του, έγινε γνωστό ότι οι ΗΠΑ παρακολουθούν ,,όλο,, τον κόσμο και μάλιστα, οι παρακολουθήσεις είναι πολύ περισσότερες, σε σχέση με άλλα κράτη, στην Γερμανία.

 

Οι αποκαλύψεις προκάλεσαν αντιδράσεις της γερμανικής κοινής γνώμης, αλλά το πολιτικό προσωπικό έδειξε περιορισμένα αντανακλαστικά, γεγονός που έδωσε αφορμή για διάφορες ερμηνείες για τη στάση του.

«Επειδή το γνώριζε ήδη, για τις παρακολουθήσεις»  είναι μια ερμηνεία, «επειδή οι φίλοι Αμερικάνοι μοιράζονται τις πληροφορίες με τους Γερμανούς», ή «επειδή ήδη, κατά το παρελθόν έχουν δοθεί στοιχεία, όπως στην προγραμματισμένη επίθεση στην Κολωνία» κάποιες άλλες.

Αλλά, όταν μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001 η Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση δημιουργεί 30 οικοδομικά συγκροτήματα  για μυστικές υπηρεσίες και οι δαπάνες για αυτές (κατά το Spiegel) ξεπερνούν ετησίως τα 75 δισ δολλάρια, την ώρα που τα δίκτυα των τρομοκρατικών οργανώσεων λειτουργούν σε όλο τον κόσμο, είναι τουλάχιστον υποκριτικό τόσο από τους πολιτικούς όσο και από τα γερμανικά ΜΜΕ να δείχνουν έκπληξη για το γεγονός.

 

Επειδή, κάθε επίθεση βίας, κάθε τρομοκρατική ενέργεια, συντηρητικοποιεί τους πολίτες και τελικά διευκολύνει πολύ περισσότερο την λήψη μέτρων που περιορίζουν τις ελευθερίες των πολιτών.

Έτσι, και η επίθεση κατά του «κακού» το 2001 σαφώς και όλοι αντιλαμβάνονταν ότι δεν θα περιοριζόταν στους ελέγχους των αεροδρομίων....