Δευτέρα, 15 Ιουλίου 1974

 

της Κατερίνας Αυξεντίου*

Αμμόχωστος, Δευτέρα, 15 Ιουλίου 1974. 

Ξημερώματα ακούσαμε το κουδούνι της εξώπορτας και ταυτόχρονα βήματα μέσα στην αυλή. Ο σκύλος μας, ο Ποσειδώνας, ξεσήκωσε τη γειτονιά. Ο πατέρας μου ανοίγει και έκπληκτος βλέπει κάποιους μυστακοφόρους τύπους με χακί περιβολή, ζωσμένους με φυσίγγια και συν αυτών ένα γείτονά μας, ο οποίος αμήχανα του ζητά να παραδώσει το κυνηγετικό του όπλο. Πέρασαν αρκετά λεπτά να καταλάβει τι συμβαίνει και είναι μάλλον λογικό όταν σου μιλούν αξημέρωτα ότι έγινε πραξικόπημα, άγνωστη μέχρι τότε πολιτική ανωμαλία στην μόλις 10χρονη Κυπριακή Δημοκρατία. Αμέσως μετά ανοίξαμε το ραδιόφωνο. Το ΡΙΚ μετέδιδε στρατιωτικά εμβατήρια και κατά τακτά χρονικά διαστήματα ανακοίνωνε ότι ο Μακάριος είναι νεκρός. Ήταν κατακαλόκαιρο, εμείς όμως παγώσαμε...Δεν ξεχνώ τα βλέμματα αγωνίας που αντάλλασαν οι γονείς μου...ο χρόνος άρχισε να μετρά αντίστροφα...σε πέντε μέρες οι Τούρκοι κάνουν την πρώτη στρατιωτική απόβαση. 

Η Κύπρος θα πληρώσει την προδοσία της Χούντας των Αθηνών και των εγκάθετών της στο νησί με νεκρούς, βιασμένες γυναίκες, ορφανά, χήρες, χαροκαμένες μάνες, αιχμάλωτους πολέμου, εγκλωβισμένους, αγνοούμενους, προσφυγιά και απώλεια εδαφών.

Ο Ελληνισμός τραυματίζεται, η υπόθεση της Κύπρου συνεχίζει να είναι ανοικτή πληγή, οι ένοχοι όμως όχι μόνο δεν μετανοούν για το ειδεχθές έγκλημά τους αλλά και δεν τιμωρούνται.

Σήμερα, 39 χρόνια μετά, με τον Πενταδάκτυλο ακόμα σκλαβωμένο, με τις μάνες των Ελδυκάριων ακόμα μαυροφορεμένες, με παιδιά, συζύγους και μάνες να περιμένουν τους αγνοούμενούς τους, με 200.000 πρόσφυγες να προσμένουν τη μέρα της επιστροφής, υπάρχει και ψηφίζεται στην μήτρα του Ελληνισμού ένα ακροδεξιό νεοναζιστικό κόμμα, το οποίο υποστηρίζει και νοσταλγεί τη Χούντα. Εμείς, προφανώς αμνήμονες ή βολεμένοι, αποβάλουμε από τη συνείδησή μας τι σήμαινε η Χούντα, είτε ήταν του Παπαδόπουλο είτε του Ιωαννίδη, και ανεχόμαστε τους Νεοναζί να μας δίνουν μαθήματα ιστορίας και πατριωτισμού. Και αφού ζήσει ξανά ο λαός μας μιαν τραγωδία, θα ενδυθούμε τα «αριστερά» ιμάτια μας, θα βγούμε στους δρόμους, θα διαδηλώσουμε, θα κλαφτούμε γιατί δεν μας υποστηρίζουν οι ξένες δυνάμεις, θα υποδυθούμε αισχυλικές φιγούρες, θα δώσουμε την μάχη για τη Δημοκρατία και την κατάλληλη στιγμή θα εξαργυρώσουμε επί προσωπικού τους αγώνες μας. 

Σήμερα, Δευτέρα, 15 Ιουλίου, 39 χρόνια μετά το προδοτικό πραξικόπημα, οι δυνάμεις του Δημοκρατικού Τόξου, αν θέλουν να αποτείνουν φόρο τιμής στα θύματα του πραξικοπήματος και στην ίδια τη Δημοκρατία, οφείλουν να συνταχθούν εναντίον του νεοναζισμού και να κάψουν το σπόρο του φασισμού, τον οποίο η ΧΑ σπέρνει μέσα στην ελληνική κοινωνία. Διαφορετικά, καλύτερα να σωπάσουν και να κάνουν οικονομία σε κενές περιεχομένου ανακοινώσεις τους. Απ’ αυτές χορτάσαμε και στην Ελλάδα και στην Κύπρο!

*Η Κατερίνα Αυξεντίου είναι μέλος της ΚΠΕ του ΠΑΣΟΚ