Υπάρχουν ημέρες που ξέρουμε πολύ καλά τι πρέπει να κάνουμε, αλλά δεν βρίσκουμε τη διάθεση να αρχίσουμε. Η δουλειά περιμένει, το σπίτι χρειάζεται τακτοποίηση, έχουμε αποφασίσει ότι θα αρχίσουμε να περπατάμε ή να γυμναζόμαστε. Ωστόσο, παραμένουμε στον καναπέ. Και όσο το σκεφτόμαστε, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να σηκωθούμε.
Μήπως είμαστε τεμπέληδες; Μήπως αυτή η αδράνεια κρύβει κάτι βαθύτερο, ακόμη και κατάθλιψη; Η μήπως απλώς μάς λείπει το κίνητρο;
Όλοι γνωρίζουμε ότι κάποια στιγμή θα πεθάνουμε. Στην καθημερινή ζωή, όμως, αυτή η γνώση συνήθως μένει κάπου στο βάθος. Τι αλλάζει, όμως, όταν ο θάνατος παύει να είναι μια μακρινή ιδέα και κάποιος τον βλέπει καθημερινά από πολύ κοντά;