Βρέθηκε η γκιλοτίνα με την οποία οι Ναζί εκτέλεσαν τους αντιστασιακούς της οργάνωσης «Λευκό Ρόδο»

Σε αποθήκη του Εθνικού Μουσείου της Βαυαρίας στο Μόναχο, βρέθηκε η γκιλοτίνα με την οποία οι Ναζί εκτέλεσαν τα μέλη της αντιναζιστικής οργάνωσης αντιστασιακών «Λευκό Ρόδο».

Το αποτρόπαιο εύρημα χρησιμοποιήθηκε στην εκτέλεση της Σόφι Σολ, του αδελφού της Χανς και του Κρίστοφ Προμπστ στις 22 Φεβρουαρίου 1943 στη φυλακή Στάντελχαϊμ του Μονάχου. Τη χρονιά εκείνη, οι Ναζί εκτέλεσαν συνολικά επτά μέλη του Λευκού Ρόδου.

Το Λευκό Ρόδο ήταν αντιστασιακή οργάνωση που έδρασε στη ναζιστική Γερμανία από τον Ιούνιο του 1942 μέχρι το Φεβρουάριο του 1943. Στο διάστημα αυτό, τα μέλη της, που ήταν κυρίως φοιτητές, τύπωσαν σε χιλιάδες αντίτυπα και έριξαν στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου έξι φυλλάδια, με τα οποία προσπάθησαν να αφυπνίσουν το γερμανικό λαό και να τον ξεσηκώσουν κατά του ναζιστικού καθεστώτος. Διένειμαν τα φυλλάδια σε διευθύνσεις αγνώστων, που τις έβρισκαν τυχαία από τον τηλεφωνικό κατάλογο.
Τον βασικό πυρήνα της αποτελούσαν οι: Σόφι και Χανς Σολ, Άλεξ Σμόρελ, Βίλι Γκραφ, Κρίστοφ Προμπστ, Ίνγκε Σολ, Τράουτε Λάφρεντζ, Καταρίνα Σουέντεκοπφ, Λίζελοτ Μπερντλ, Φαλκ Χάρνακ και ο καθηγητής φιλοσοφίας Κουρτ Χούμπερ. Τα μέλη της κινούνταν από ανθρωπιστικά και πνευματικά κίνητρα, απέρριπταν το φασισμό και το μιλιταρισμό και πίστευαν σε μια ενωμένη Ευρώπη, στην ποία θα κυριαρχούσε η ανοχή και η δικαιοσύνη. Επηρεάστηκαν από την Ορθόδοξη χριστιανική πίστη του Αλέξανδρου Σμόρελ, ο οποίος πρότεινε και τον τίτλο "Λευκό Ρόδο" από ένα απόσπασμα του βιβλίου "Οι αδελφοί Καραμαζώφ" του αγαπημένου του συγγραφέα Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, αλλά και από το German Youth Movement του οποίου ήταν μέλος ο Κρίστοφ Προμπστ.

Στις 18 Φεβρουαρίου του 1943, η Σόφι Σολ και ο αδελφός της Χανς πήγαν με μια τσάντα γεμάτη με αντίτυπα του έκτου φυλλαδίου στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου και τα έριξαν, κατά τη διάρκεια των μαθημάτων, στους διαδρόμους του κτιρίου. Φεύγοντας, είδαν ότι είχαν μείνει μερικά φυλλάδια στην τσάντα και επέστρεψαν στην εσωτερική αυλή του Πανεπιστημίου για να τα ρίξουν. Έγιναν αντιληπτοί από τον φύλακα και συνελήφθησαν από την αστυνομία. Στη συνέχεια, συνελήφθησαν και άλλα μέλη της οργάνωσης. Στις 22 Φεβρουαρίου του 1943 δικάστηκαν και καταδικάστηκαν σε θάνατο δια αποκεφαλισμού η Σόφι Σολ (22 χρονών), ο αδερφός της Χανς (25 χρονών) και ο Κρίστοφ Προμπστ (24 χρονών). Ο Άλεξ Σμόρελ (26 χρονών) και ο καθηγητής Χούμπερ (50 χρονών) εκτελέστηκαν επίσης, δια αποκεφαλισμού στις 13 Ιουλίου του 1943, ενώ ο Βίλι Γκραφ (25 χρονών) στις 12 Οκτωβρίου του ίδιου έτους.


Το τελευταίο φυλλάδιο το έβγαλαν κρυφά από τη Γερμανία, μέλη που είχαν γλυτώσει και οι Σύμμαχοι το τύπωσαν σε χιλιάδες αντίτυπα που τα έριξαν με αεροπλάνα σε πόλεις τις ναζιστικής Γερμανίας. Τα αντίτυπα αυτά είχαν τίτλο "Το Μανιφέστο των φοιτητών του Μονάχου".
Το πρώτο φυλλάδιο έγραφε μεταξύ άλλων:
    Ποιος από εμάς μπορεί να φανταστεί την ντροπή που θα πέσει επάνω μας και επάνω στα παιδιά μας όταν θα βγουν στο φως τα τρομερά εγκλήματα που ξεπερνούν την ανθρώπινη φαντασία;    
ενώ το δεύτερο:
    Μετά την κατάκτηση της Πολωνίας, 300.000 Εβραίοι δολοφονήθηκαν σ αυτή τη χώρα με τον πιο κτηνώδη τρόπο. Οι Γερμανοί κοιμούνται τον ηλίθιο ύπνο τους και ενθαρρύνουν τους φασίστες εγκληματίες.    
Το δε τέταρτο περιείχε το απόσπασμα:
    Κάθε λέξη ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ Χίτλερ εἶναι ἕνα ψέμα. Ὅταν μιλᾶ γιὰ εἰρήνη, ἐννοεῖ τὸν πόλεμο καὶ ὅταν κατὰ τρόπο βλάσφημο χρησιμοποιεῖ τὸ ὄνομα τοῦ Παντοδύναμου, εννοεί τὴ δύναμη τοῦ κακοῦ, τὸν ἐκπεσόντα ἄγγελο, τὸ Σατανᾶ. Τὸ στόμα τοῦ εἶναι τὸ δύσοσμο στόμιο τῆς Κολάσεως καὶ ἡ ἰσχὺς τοῦ ἐκ βάθρων καταραμένη.

Και τελείωνε ως εξής:

    Δε θα σωπάσουμε. Είμαστε η συνείδησή σας. Ποτέ δε θα κάνουμε ειρήνη μαζί σας.   

Σήμερα το πανεπιστήμιο του Μονάχου τους τιμά, με ένα μικρό μουσείο που αφηγείται την ιστορία τους.

Το ηθικό δίλημμα που προέκυψε από την ανακάλυψη, ήταν μεγάλο καθώς οι τοπικές αρχές δεν ήταν σίγουρες αν έπρεπε να εκθέσουν το μακάβριο εύρημα στο κοινό.

Ο υπουργός Πολιτισμού της Βαυαρίας Λούντβιχ Σπένλε δήλωσε ότι θα συζητήσει με τους ειδικούς το πώς θα μπορούσε να εκτεθεί η γκιλοτίνα. "Δεν είναι ένα αντικείμενο που μπορεί κανείς να παρουσιάσει χωρίς τον ανάλογο σεβασμό", σημείωσε.