Μια ιδιαίτερη σημαντική εθελοντική αποστολή στη Μαδαγασκάρη, με στόχο να προσφέρει δωρεάν οδοντιατρική περίθαλψη σε ορφανά παιδιά και πολύ άπορες οικογένειες ολοκληρώθηκε πριν από λίγες μέρες στην οποία συμμετείχε και η οδοντίατρος Κωστούλα Μαρούντα (Μόναχο):
Γράφει η Κωστούλα Μαρούντα
Υπάρχουν ταξίδια που απλά τα κάνεις - Και υπάρχουν ταξίδια που σε αλλάζουν.
Η αποστολή μας στη Μαδαγασκάρη ήταν μια τέτοια εμπειρία.
Φτάνοντας εκεί, συνειδητοποιείς πολύ γρήγορα ότι πράγματα που για εμάς θεωρούνται αυτονόητα — όπως η πρόσβαση σε βασική ιατρική και οδοντιατρική φροντίδα — για πολλούς ανθρώπους είναι πολυτέλεια.
Στήσαμε ένα αυτοσχέδιο οδοντιατρείο μέσα σε μια σχολική αίθουσα.
Ξύλινα τραπέζια έγιναν καρέκλες θεραπείας, πετσέτες έγιναν προσκέφαλα και τα εργαλεία που μεταφέραμε στις βαλίτσες μας ήταν συχνά η μοναδική οδοντιατρική βοήθεια που είχαν δει αυτοί οι άνθρωποι.
Κάθε μέρα δεκάδες άνθρωποι περίμεναν υπομονετικά τη σειρά τους. Παιδιά, νέοι, ηλικιωμένοι. Για πολλούς από αυτούς ήταν η πρώτη φορά στη ζωή τους που έβλεπαν οδοντίατρο.
Οι εικόνες που αντικρίσαμε ήταν δύσκολες.
Παιδιά σε πολύ μικρή ηλικία είχαν ήδη χάσει μόνιμα δόντια λόγω τερηδόνας και πλήρους έλλειψης πρόληψης. Ενήλικες μόλις 30 ή 35 ετών κυκλοφορούσαν ήδη χωρίς πολλά δόντια, ακόμη και στα μπροστινά.
Η καθημερινότητα των ανθρώπων εκεί είναι σκληρή. Πολλοί είναι εμφανώς υποσιτισμένοι. Η βασική τους διατροφή αποτελείται σχεδόν αποκλειστικά από λίγο ρύζι με λίγο ζωμό και κάποια φρούτα που βρίσκουν στην περιοχή. Για πολλούς αυτό είναι το μοναδικό φαγητό της ημέρας. Η έλλειψη σωστής διατροφής είναι εμφανής τόσο στους ανθρώπους όσο και στα ζώα που κυκλοφορούν στους δρόμους.
Πολλά παιδιά και ενήλικες κυκλοφορούν ξυπόλυτοι, χωρίς παπούτσια, με σκισμένα και λερωμένα ρούχα. Οι συνθήκες υγιεινής είναι εξαιρετικά δύσκολες. Τα ρούχα τους πλένονται σε λασπωμένα νερά όπου πολλές φορές πίνουν και ζώα. Εκεί κάνουν μπάνιο, εκεί πλένουν τα ρούχα τους και τα απλώνουν όπου βρουν λίγο χώρο.
Ακόμη και κατά τη διάρκεια της θεραπείας, οι συνθήκες ήταν δύσκολες. Οι μύγες πετούσαν συνεχώς πάνω από τους ασθενείς και πολλές φορές ήταν αδύνατο να τις απομακρύνουμε ενώ εργαζόμασταν.
Κι όμως, μέσα σε αυτή τη σκληρή πραγματικότητα υπήρχε κάτι που μας συγκλόνισε βαθιά:
τα χαμόγελα των ανθρώπων.
Ένα παιδί που χαμογελά όταν ο πόνος φεύγει.
Ένας άνθρωπος που σε ευχαριστεί μόνο με το βλέμμα του.
Και εκεί συνειδητοποιείς κάτι πολύ απλό:
Ότι μερικές φορές η μεγαλύτερη προσφορά δεν είναι αυτό που δίνεις, αλλά αυτό που παίρνεις πίσω.
Ένα μεγάλο και ειλικρινές ευχαριστώ σε όλους όσους στάθηκαν δίπλα μας και στήριξαν οικονομικά αυτή την αποστολή. Η βοήθειά σας κάλυψε τον εξοπλισμό, τα υλικά, τα εργαλεία, αλλά και όλα όσα χρειάστηκαν για να πραγματοποιηθεί αυτή η εκστρατεία — από τα εισιτήρια και τη διαμονή μέχρι κάθε μικρή λεπτομέρεια που έκανε αυτή την προσπάθεια εφικτή.
Χωρίς τη δική σας στήριξη, τίποτα από αυτά δεν θα μπορούσε να γίνει πραγματικότητα.
Και γι’ αυτό, αυτό το ταξίδι δεν ήταν μόνο δικό μας.
Ήταν όλων μας.





















































Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.